Времето е инвентар

Секоја година, некаде кон крајот на октомври, буџетите за билборди на овој пазар почнуваат да се префрлаат на телевизија. Причината што се кажува е дека никој не е надвор. Половично е точно, а половината што е погрешна е скапата половина.

Луѓето се надвор во ноември. Надвор се во палто, во сообраќај што се движи побавно отколку во јули, во четири попладне кога веќе е темно и секоја осветлена површина е најсветлото нешто во видното поле. Зимата не менува дали публиката е таму. Менува колку долго стои пред секое нешто покрај кое поминува.

Цените одат во спротивна насока, зашто се формираат според побарувачката, а не според вниманието. Значи, месеците со најмногу задржување по контакт се и месеците кога можат најевтино да се купат, што е најблиску до арбитража што оваа работа нуди.

Има ограничувања и ќе ги именуваме. Осветлениот инвентар не е опција во зима — неосветлен билборд по пет часот е празен правоаголник што го плаќате. Продукцијата мора да смета на времето, а винил што издржал две невремиња не се фотографира како првиот ден. И ефектот е многу пореален за превоз и градски мобилијар, каде луѓето стојат, отколку за голем формат на обиколница.

Но општата слика стои: сезоната што сите ја третираат како мртво време е сезоната кога медиумот работи најсилно. Четири години по ред пренасочуваме клиенти во ноември и ниту еднаш немавме причина да ги вратиме назад.